I nic.

I cały dzień leje. 

I nic nie wiem. 

I nie udaje się pogadać czy dodzwonić. 

I tylko brzuch mnie boli z tego i takie miejsce po lewej stronie. 

I tylko nerwowość straszna i nagle wysyczająca się ze mnie złość. 

I tylko młócę tą wodę w basenie aż do bólu.

Albo jak wczoraj chowam się w kinie żeby nie myśleć. Patrzę na przesuwające się obrazki. Udające życie. 

I tylko te niepotrzebne łzy. 

I złość na siebie, że myślę o uczuciach wszystkich wokół. 

I coraz częściej się przekonuję, że to jakaś skaza. 

Bo jakoś nikt się nie zastanawia, co ja tam czuję w środku. 

Tylko kto ma defekt, ludzie czy ja?

I znów to smutne pragnienie: chciałabym być gdzieś daleko stąd. 

Ale to pragnienie, żeby uciec od siebie samej. A to się nie da. Gdziekolwiek ucieknę, siebie zabiorę ze sobą. Gdyby tak dało się odkręcić sobie głowę. I wysłać ją na Mityczny Madagaskar. 

I nie wiem jak komuś będzie ze mną dobrze, kiedy mnie nie jest. 

I leżałam rano pod kołdrą, patrząc na zacinający deszcz. I tak bardzo czasem nie chce się żyć. Mimo tylu dobrych spraw, chciałoby się odkręcić głowę i mieć wreszcie spokój myśli.

I nadal nic nie wiem. Nic.